Tog 19. januara 1970. godine u Sarajevu je umro Hamza Humo, istaknuti bosanskohercegovački književnik, pjesnik i novinar.

Rođen u Mostaru, Humo je poticao iz ugledne porodice iz koje je bio i alhamijado pisac Omer ef. Humo, a još u mladosti pokazao je izuzetnu književnu nadarenost. Nakon turbulentnih ratnih godina, hapšenja, internacije i službe u austrougarskoj vojsci, studirao je historiju umjetnosti u Zagrebu, Beču i Beogradu, gdje se oblikovao kao intelektualac evropskog formata.

Književno se afirmirao 1919. zbirkom pjesama "Nutarnji život", a punu zrelost dosegao je u periodu između dva svjetska rata. Njegovo najznačajnije djelo lirski roman "Grozdanin kikot" (1927) smatra se jednim od ključnih ostvarenja bošnjačke i južnoslavenske književnosti 20. stoljeća. Djelo je doživjelo brojna izdanja i prevode, a književna kritika ga tumači kao roman nastao u doba avangardnih žanrovskih preplitanja, oslonjen na bogumilsku legendu i snažan lirizam.

Humo je pisao poeziju, prozu, drame i publicistiku, a bio je i istaknuti urednik i novinar. Radio je u listovima Zabavnik, Gajret i Politika, a nakon Drugog svjetskog rata uređivao je Novo doba, bio urednik Radija Sarajevo i direktor Umjetničke galerije BiH. Za životno djelo nagrađen je, između ostalog, Dvadesetsedmojulskom nagradom SR BiH 1960. godine.

Hamza Humo ostaje trajna figura kulturne i književne historije Bosne i Hercegovine.