Dok se evropska politička arhitektura trese pod pritiskom rata i energetske krize, Viktor Orban uspio je ono što je malo ko smatrao mogućim – postao je najizoliraniji čovjek u Briselu, a istovremeno najglasniji sagovornik Moskve.

Analiza koju donosi Politico crta portret lidera koji više ne pokušava sjediti na dva stolca, već aktivno gradi vlastiti most prema Kremlju, dok evropski saveznici taj most vide kao opasnu pukotinu u zajedničkoj odbrani.

Srž Orbanove politike, prema pisanju Politica, nije samo ideološka ljubav prema istoku, već hladna matematička računica.

On ruski plin i naftu koristi kao infuziju za mađarsku ekonomiju, dok blokade u Bruxellesu koristi kao žetone u pokeru.

Svaki put kad Mađarska uloži veto na pomoć Ukrajini, stvarni cilj je isti - natjerati Evropsku komisiju da odriješi kesu i oslobodi milijarde eura zamrznutih zbog problema s vladavinom prava.

To je trgovina u kojoj Budimpešta nudi mir unutar EU-a, ali po vrlo visokoj cijeni.

Politico naglašava kako Orbanova samoprozvana "mirovna misija" u ostatku Evrope izaziva više podsmijeha nego divljenja.

Dok on putuje u Moskvu predstavljajući se kao glas razuma, evropski čelnici u tome vide klasičnu ulogu "trojanskog konja".

Njegova bliskost s Putinom više nije samo diplomatski kuriozitet - ona je postala sigurnosni rizik.

Zbog straha od curenja povjerljivih informacija prema Kremlju, Mađarska se polako izgurava s ruba obavještajnog stola, ostajući partner samo na papiru.

Možda najbolnija točka ove analize je spoznaja o Orbanovoj usamljenosti. Čak i njegovi povijesni partneri, poput Poljske, okrenuli su mu leđa.

Nekadašnja osovina koja je prkosila Bruxellesu se raspala, ostavljajući Mađarsku kao "otok" koji prkosi strujama.

Orban se kladi na to da će se geopolitički vjetrovi promijeniti – čekajući eventualne promjene u Washingtonu i jačanje desnice u Evropi – no do tada, njegova igra ostaje opasan ples na samom rubu ponora.